هوالنور دوباره یک صبح دیگه آغاز شد و همراش تنهایی های من شروع شد . تنهایی ای که شاید کمی وول خوردن یه موجود کوچولو اثرشو کم کنه اما وسعت این تنهایی مدتهاست داره بیشتر میشه و من به آینده ای فکر میکنم که در اون تنهایی بیماری کشنده ی منه ۳۳ سال دیگه ... وقتی دخترم همسن الان منه ..شاید اون هم به اندازه ی من نیازمند مادرشه ولی همیشه اونو کم داره ... زمانیکه تمام ثانیه های این شبهای طولانی زمستون چشمم به در خیره شده تا کسی اونو باز کنه و بیاد تو و علاج لحظه ای درد تنهایی من بشه یا شاید عصر پنجشنبه ای بیاد سر خانه ی ابدی و فاتحه ای نثارم کنه و بره دنبال زندگیش انچه که در موردش روزها و شبهایی اضطراب داشتم بوقوع پیوست ..بیماری مامان و .. پس اضطرابهای اکنون برای خودم .... کاش یکی اینجا بود و کمی با من حرف میزد کاش بهم گوشزد میکرد که بجای این فکرهای بیهوده دوباره به شادی لحظه ای که دکتر بهم گفت بچت دختره فکر میکردم ... به لحظه ای که لباس های خوشگلشو از کمد دراوردم و خدارو شکر کردم که به حرفم گوش داد کاش یک نفر بود کاش ...

  خیانت خیانت خیانت  ......     ااااه ول کن تروخدا  بیشتر از این سوهان روح خودت نباش .اشتباهتو قبول کردی . انقدر سرزنش فقط بخشندگی خدارو برات کمرنگ میکنه که کار خود شیطانه.  

"حضور مبهم پاییز و باز دانشگاهو لحظه های دل انگیز و باز دانشگاهتو گرم درسی و من گرم کندن اسمتبه گوشه گوشه هر میز و باز دانشگاه"دم غروب و حضور خسته اشیاءهوای وسوسه آمیز و باز دانشگاهدوباره قصه سیب است و آدم و حوادوباره قصه پرهیز و باز دانشگاهحدیث یک دل تنگ است و یک حضور بزرگحدیث کاسه لبریز و باز دانشگاه...و عاقبت من و تو می رویم و می مانددوباره زخم دل میز و باز دانشگاه وبلاگ و اما ع.ش.ق یادش بخیر یکی از معدود وبلاگهایی که عاشق شعراش بودم ...که به ناگاه گفت موهبت شعر گفتن از من گرفته شده اینم از شانس من بوده دیگه

به نامش

امروز بخاطر مشکلی که داشتم کلی درد کشیدم و زجر ...اونقدر که از شدت درد فشارم افتاد پایین ..فقط گریه میکردم و از خدا میخواستم نجاتم بده

خدایا تو شاهد هستی چقدر دارم اذیت میشم

کاش اینا حداقل کفاره ی گناهام باشه